Τα μαθήματα της ζωής

The lessons of lifeΜετά τον ολικό καθαρισμό μου με την θεραπεία της SRT, οι αλλαγές στη ζωή μου ήταν θεαματικές (μια έκφραση φίλης που με ήξερε καλά). Η ζωή μου άρχισε να παίρνει μια συστηματική ανοδική πορεία τόσο που όταν αναφέρομαι στην ζωή πριν τον καθαρισμό μου, λέω «τότε που λάτρευα τον πόνο».

Σήμερα, θεωρώ ότι ζω μια ευλογημένη ζωή με δεκάδες ανθρώπους να μου τηλεφωνούν σχεδόν καθημερινά, για να μου πουν πόσο πολύ η SRT έχει βελτιώσει τη ζωή τους και με τρόπους που δεν είχαν ποτέ φανταστεί. Ένας από αυτούς τους εν λόγω «τρόπους» με τους οποίους άλλαξε η δική μου ζωή, είναι ο τρόπος που μαθαίνω γενικότερα.

Η δυτική κουλτούρα μέσα στην οποία έχουμε μεγαλώσει «ΥΜΝΕΙ» τον πόνο, λες και είναι ο μοναδικός τρόπος για να μάθει κάποιος κάτι. Ρητά όπως, «αν δεν πονάει δεν αξίζει» περισσεύουν μέσα στο λεξιλόγιο μας. Η ζωή μας δείχνει καθημερινά, πόσο περίτρανα ο λαός πιστεύει αυτό το ρητό. Ρίχνοντας μια γρήγορη ματιά γύρω μας, θα δούμε την απόλυτη δυστυχία μέσα στην οποία βρίσκονται τόσοι συνάνθρωποι μας. Λες και έχουνε τον «μαγνήτη της δυστυχίας» στο DNA τους.

Δεν αντιλέγω πως μπορούμε να μάθουμε μέσα από τον πόνο, αλλά ο πόνος δεν είναι ο μοναδικός τρόπος να μαθαίνουμε. Μαθαίνουμε από τον πόνο, ΜΟΝΟ όταν τον ξεπεράσουμε. Κάποιοι όμως δεν ξεπερνούν ποτέ κάποια τραύματα, αλλά παραμένουν κολλημένοι στην ίδια μίζερη κασέτα που ακούν ξανά και ξανά, μοιράζοντας αυτό  το μίζερο κλίμα με όλους όσους έρχονται σε επαφή καθημερινά.

Υπάρχουν και άλλοι τρόποι να μάθουμε τα μαθήματα της ζωής, αρκεί να το αναγνωρίσουμε και να το επιδιώξουμε συνειδητά. Μαθαίνουμε για την ζωή μέσα από τις δικές μας εμπειρίες αλλά και μέσα από τις εμπειρίες των άλλων. Αν ήθελα αν μάθω για την αγάπη, θα μπορούσα να μάθω μέσα από εμπειρίες όπου, αγαπώ και με αγαπάνε. Μέσα από τη χαρά δηλαδή. Η χαρά είναι ένας θαυμάσιος τρόπος για να μάθουμε, αν και είναι υπερβολικά υποτιμημένη, σε σχέση με τον πόνο. Ας αναλογιστούμε τις απίστευτες μικρές χαρές (ή και τις μεγάλες) μέσα από τις οποίες μάθαμε για την αγάπη (ένα χάδι την κρίσιμη στιγμή, μια καλή κουβέντα, μια πράξη αγάπης ή υποστήριξης από κάποιον γνωστό ή άγνωστο, και τόσες άλλες).

Μπορούμε επίσης να μάθουμε μέσα από την παρατήρηση. Παρατηρώντας το πώς αγαπούν ή δεν αγαπούν οι άλλοι, μπορούμε να αντλήσουμε απίστευτες πληροφορίες για την αγάπη. Η ζωή προσφέρεται σε απίστευτο βαθμό να μας ανοίξει τα μάτια, αν ανοίξουμε και εμείς τα δικά μας μάτια στα μαθήματα που υπάρχουν γύρω μας. Δεν είναι αναγκαίο να τα μάθουμε όλα εμπειρικά.

Ένας άλλος φανταστικός τρόπος για να μάθουμε, είναι η σοφία των άλλων ανθρώπων. Διαβάζοντας ένα βιβλίο που μιλάει για τις σχέσεις (εννοώ πάντα κάτι θετικό) ή έχοντας μια συζήτηση με κάποιον που ξεπέρασε κάποιο πρόβλημα/θέμα του, όσο αφορά την αγάπη, μπορούμε να βρούμε έναν αμύθητο πλούτο πληροφοριών.

Είναι σημαντικό να αναφέρουμε ότι η ποικιλία γνώσεως και η «ορθή κρίση» είναι απαραίτητα στοιχεία στην μάθηση μας. Η τηλεόραση και οι σαπουνόπερες δεν έχουν δυστυχώς τα καλύτερα παραδείγματα, λόγω της εμπορικότητας που πρέπει να έχουν ως κύριο στοιχείο. Όταν ήμουν στην ηλικία των 13-15 διάβαζα μυθιστορήματα Αρλεκίν. Διάβασα πάνω από τριακόσια για να πω την αλήθεια. (Για όσους δεν ξέρουν το σενάριο ενός Αρλεκίν, το πλούσιο αγόρι «τσατίλας» και το φτωχό αλλά πανέμορφο κορίτσι συναντιούνται, ερωτεύονται τρελά και μαλώνουνε στην δεύτερη σελίδα. Μετά περνάνε χρόνο μαζί αναγκαστικά σχεδόν πάντα, και μπορεί να παντρευτούν ως δια μαγείας. Χωρίζουν και περνάνε χρόνια πριν ξανασυναντηθούν. Στο τέλος ξανασμίγουν με φλογερό πάθος). Όπως είναι φυσικό, είχα αναπτύξει ένα πρότυπο αγάπης σύμφωνα με τα βιβλία αυτά. Μη γελάτε, αυτό συμβαίνει σε όλους μας, με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο. Ομολογώ ότι γνώρισα πάρα πολλούς «τσατίλες» με τους οποίους δεν στέριωσα. Φαντάζομαι δεν το βρίσκεται παράξενο. Χρειάστηκαν χρόνια επίπονης δουλειάς για να «αλλάξω» τον τρόπο σκέψης μου και να αρκεστώ σε άλλα πρότυπα αγάπης, ξέρετε, τα «καθημερινά».

Κλείνοντας, θα έλεγα ότι ο κάθε τρόπος μάθησης (πόνος, χαρά, παρατήρηση και σοφία των άλλων ανθρώπων) πρέπει να διεκδικεί την ισορροπία στην αναλογίας της μάθησης. Αν δώσουμε αυτό το μήνυμα στον εαυτό μας συνειδητά, και το πιστέψουμε από βάθος καρδιάς, τότε πιθανόν να αρχίσουμε σιγά-σιγά να έλκουμε ανθρώπους και καταστάσεις που θα μας βοηθήσουν να μάθουμε τα μαθήματα της ζωής μας, με ΟΛΟΥΣ τους τρόπους που προανέφερα, και όχι μόνο μέσα από τον πόνο. Δώστε στον πόνο, την αναλογία που του αξίζει ΜΟΝΟ και όχι τη λεόντεια μερίδα της μάθησης. Δεν υπάρχει λόγος να του δώσουμε κάτι παραπάνω, γιατί ο πόνος έχει τον τρόπο να μας βρει. Δεν χρειάζεται να τον ψάχνουμε.

Ξένια Ιωαννίδου, Διαπιστευμένη Δασκάλα των SRT & SpR

Πρώτη δημοσίευση στην «Ολιστική Ζωή», Ιούνιος 2010